Αφετηρία / Slide show / #316 – Η κατάρρευση της τεχνολογίας

#316 – Η κατάρρευση της τεχνολογίας

backup2

Σήμερα, και όχι σαν σήμερα, η τεχνολογία με εγκατέλειψε. Όπου κι αν πήγαινα ήταν λες και προκαλούσα πολλαπλές ηλεκτρικές βλάβες. Στον ένα χώρο έκανε επισκευές ο ΟΤΕ, στον επόμενο είχε κοπεί το ίντερνετ για άγνωστο λόγο, στον τρίτο δεν υπήρχε ρεύμα και στον τέταρτο ήταν υπερφορτωμένο το δίκτυο!

Κάτι τέτοιες μέρες αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ζωή μας χωρίς ίντερνετ. Ή καλύτερα πώς ζούσαν οι άνθρωποι κάποτε χωρίς το διαδίκτυο, τα κινητά, τα τηλέφωνα γενικότερα, το ρεύμα, το θερμοσίφωνα και πολλά άλλα που σήμερα μας είναι απολύτως απαραίτητα, ενώ τότε δεν ήξεραν τι δεν ήξεραν!

Παλαιότερα θα είχα πανικοβληθεί. Θα με είχε πιάσει πανικός, δεν θα ήξερα τι να κάνω, θα έπεφτε η ψυχολογία μου γιατί οι εργασίες μου έχουν ως βάση τους το διαδίκτυο, θα αγχωνόμουν για τον όγκο που θα μαζευόταν τις επόμενες ώρες που θα με άφηνε αυτή η ατυχία και κατά πάσα πιθανότητα θα γινόντουσαν πολλά μικρά ή μεγάλα σφάλματα κατά τη διάρκεια της ημέρας γιατί με τέτοια ψυχολογία κανένας δεν επιβιώνει.

Όμως, επέλεξα να κάνω κάτι διαφορετικό με την ημέρα μου. Στο δρόμο για την αναζήτηση ασύρματου δικτύου, άκουσα μουσική, πήρα τηλέφωνο ανθρώπους που είχα καιρό να τους ακούσω,συνόδευσα έναν αγαπημένο μου φίλο στα κτελ για να φύγει, μαγείρεψα ενώ χόρευα, διάβασα το αγαπημένο μου βιβλίο, ζωγράφισα, έλυσα λίγες διαφορικές εξισώσεις, τραγούδησα τόσο που νιώθω αυτή τη στιγμή τον λαιμό μου να με τζιμπάει και είπα πολλάκις μία από τις αγαπημένες μου φράσεις του Ανθρώπου στο ΝηΣί: “Η ζωή είναι πολύ μικρή για να αγχώνεσαι για κάτι που δεν αλλάζει κι εσύ πολύ ικανή για να αγχώνεσαι για κάτι που αλλάζει.”

Αυτό, όμως, που έκανα και τελικά αποδείχθηκε θεραπευτικό για κάποιες σκέψεις μου, ήταν να γράψω κάποια γράμματα σε ανθρώπους που αγαπώ πολύ, για να τους τα στείλω με την πρώτη ευκαιρία. Σκέφτηκα ότι αυτό θα γινόταν υπό φυσιολογικές συνθήκες πριν κάποια πολλά χρόνια. Χρόνια που μου μοιάζουν άκρως ρομαντικά.

Συνειδητοποίησα ότι έχουμε τόσους τρόπους να επικοινωνούμε πλέον που ή δεν επικοινωνούμε ή πολύ-επικοινωνούμε. Στην πρώτη περίπτωση, ίσως η σκέψη μας καθοδηγείται από το γεγονός ότι έχουμε ανά πάσα ώρα και στιγμή τη δυνατότητα να μιλήσουμε με κάποιον και το αναβάλλουμε, μέχρι που η αναβολή γίνεται ντροπή και το βήμα δεν γίνεται ποτέ. Στη δεύτερη περίπτωση νιώθω ότι μας παρασύρει ο ενθουσιασμός και επειδή υπάρχει ο τρόπος, κάνουμε κατάχρηση. Εθιζόμαστε στο να μιλάμε και να μιλάμε, ενώ τελικά λίγα είναι αυτά που πρέπει να πούμε. Λίγα και ουσιαστικά.

Κάπως έτσι, λοιπόν, μία ημέρα η οποία φαινόταν κάπως προβληματική, κατέληξε να μετατραπεί σε μία στιγμή συνειδητότητας. Ένα εμπόδιο εξελίχθηκε σε ευκαιρία και ένα πρόβλημα σε μια βαθιά ανάσα.

Τις καλύτερες ευχές μου!
Μαρία Φραγκάκη
19/02/16

http://mariafragkaki-posts.tumblr.com/


#317 – Πρέπει (;)


Facebook page
Ανασκόπηση του 2016

About Μαρία Φραγκάκη

Δείτε επίσης

Η παράνοια του διαδικτύου: Ένας 6χρονος έβγαλε εννιά εκατ. από το youtube (video)

Ο Ράιαν βρίσκεται στην όγδοη θέση των καλύτερα αμειβομένων You Tubers για το 2017, σύμφωνα ...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *